“Als ik iets wil, gaat het me lukken.” Met die instelling heeft Fenna Ramos al heel wat van haar dromen verwezenlijkt. Maar de duizendpoot van Zappelin wil meer. Dat ze daarvoor soms uit haar comfortzone moet stappen, vindt ze geen probleem. “Iets eng vinden, is voor mij geen reden om het niet te doen.”

“Al zolang als ik me kan herinneren, wil ik entertainen. Als kind was ik bezig met muziek, zang, dans en spel. Ik dans vanaf mijn derde jaar en speel piano sinds mijn vierde. Mijn zus zat op pianoles, dus dat wilde ik ook. De lessen waren officieel pas voor kinderen vanaf zes jaar, maar ik kon goed meekomen en mocht dus meedoen.”

“Op de middelbare school vond ik alle creatieve vakken leuk. En de schoolmusical! De vakken waarvoor ik geen knobbel had, vond ik niet leuk om te doen. Voor economie had ik bijvoorbeeld bijles nodig. Ik dacht: de havo doe ik omdat het moet. Ik vond ook echt wel dat al die vakken goed waren voor mijn algemene kennis. Desondanks spijbelde ik weleens. Ik wist namelijk precies wat ik wilde gaan doen later en dat ik daar echt geen economie voor nodig had.”

Nooit vrij

“Toen ik ging studeren, had ik twee opties: de dansacademie van Lucia Marthas in Amsterdam en de Academie voor Muziek- en Musicaltheater in Tilburg. Ik was aangenomen in Amsterdam, van Tilburg wist ik het nog niet. Toch gaf ik bij Lucia Marthas aan dat ik het niet ging doen, de Academie voor Muziek- en Musicaltheater sprak me meer aan. Gelukkig was ik daar ook door. Mijn instelling is altijd: als ik iets wil, gaat het me lukken. Mijn studietijd was wel pittig. We maakten lange dagen en ik werkte zaterdag overdag, ’s nachts en ook nog de zondag om m’n studie te kunnen betalen. Huiswerk maakte ik doordeweeks in de avonden. Ik had dus weinig vrije tijd en ik kwam weleens te laat in de klas omdat ik moe was.”

‘Ik heb door deze klus andere skills geleerd’

“Ik zal nooit vergeten dat mijn ene zangdocent zei: ‘Jij zult nooit een echte zangeres zijn, maar laten we er het beste van maken’. Ik was gebroken. Mijn gevoel zei dat ik het kon, maar ik dacht toch: hij is de professional, dus hij kan het weten. Toen ik stage mocht lopen bij Annie de Musical was ik superblij, maar het voelde alsof ik gewoon geluk had. Ik geloofde niet echt in mezelf. Dat had ik ook nog toen ik aangenomen was voor Flashdance de Musical. Pas toen de muzikaal leider met me ging zitten om bepaalde technieken te oefenen, veranderde het. Hij wist het wel uit mij te krijgen. Dat gaf me zoveel zelfvertrouwen. Vanaf dat moment was ik veel meer bezig met genieten en niet meer alleen maar met presteren.”

Leadvocalist

“De muzikaal leider van Flashdance had zijn technieken geleerd in Kopenhagen, aan het Complete Vocal Institute (CVI). Twee jaar nadat ik was afgestudeerd, ging ik daar ook naartoe. Ik volgde er een intensieve studie over wat je allemaal kunt doen met je stem en leerde er megavette zangtechnieken, tot aan grunten toe. Ik kon me daar alleen in het buitenland helemaal focussen op mezelf en mijn zang. Zo ongeveer alles wat ik nu vocaal kan, heb ik daar geleerd.”

“Kopenhagen gaf me zoveel vertrouwen, dat ik op een gegeven moment dacht: ik wil nu gewoon een keer de leadvocalist zijn. Vervolgens ben ik bij Celebrity Cruises in Miami aangenomen als leadvocalist en werkte ik een jaar lang op een cruiseschip. Ik heb alleen maar gezongen, heerlijk was het! Toen ik terugkwam, ben ik me juist weer meer gaan richten op acteren. Ik heb me bij Faaam laten bijscholen in het filmacteren. Dat is in de basis hetzelfde als musicalacteren, maar de uitvoering is anders. Ik wilde de kneepjes van dat vak leren. Daarna deed ik de film Misfit, GTST en de series De slet van 6 vwo en De Ludwigs van Nickelodeon.”

Zappelin

“Bij Zappelin kwam ik terecht via een oproep die ik zag hangen bij een castingbureau. Er stond niet op waarvoor het was, maar wel dat het voor de camera was en met kinderen. Je moest kunnen zingen, acteren, dansen en presenteren. Met dat laatste had ik geen ervaring en dat vond ik best spannend, maar ik dacht ook: dat kan ik wel. Ik was superdruk en moest tijd vinden om een castingtape te maken, maar vergat het in de hectiek weer. Toen ik de oproep nog een keer voorbij zag komen, was de deadline al de volgende ochtend. Ik heb snel een tape gemaakt en gelukkig mocht ik langskomen. Het auditieproces duurde een maand of drie en toen kreeg ik de baan. Heel tof!”

‘Ik ben altijd blij als ik mezelf een bepaalde kant op heb gepusht’

“Ik heb zelf geen kinderen, maar wel twee neefjes en ik heb eerder met kinderen gewerkt. Dynamisch is het en intensief. Kinderen hebben zo veel creativiteit, geweldig vind ik dat. Ik heb door deze klus wel andere skills geleerd. Ik moet de kinderen meestal in een minuut of vijf zo ver krijgen dat ze zich net zo comfortabel voor de camera voelen als ik. Ik maak een praatje met ze en kijk meteen welk kind veel wil praten en wie liever een dansje doet. Dat vond ik in het begin nog weleens moeilijk, want ook voor mij was het allemaal nieuw.”

Liken en latten

“Ik likete zijn foto op Instagram, hij stuurde mij een berichtje. Zo simpel was het eigenlijk. Hakim en ik zijn nu tweeënhalf jaar samen en tot begin dit jaar was het liefde op afstand. Hij is Amerikaan en hiphopartiest, hij heeft een label, een band… Amsterdam was gewoon geen optie voor hem, dus ben ik naar New York gegaan. Want we wilden wel graag samen een thuisbasis hebben. Ik hoef niet de hele tijd in Nederland te zijn en als het wel nodig is, vlieg ik heen en weer. Ik woon dus eigenlijk nu in New York en Amsterdam. Als ik een paar maanden hier ben, is het wel weer lastig dat we elkaar zo weinig zien. Maar als we elkaar zien, voelt het altijd alsof het kerst is.”

“De keuze om in New York te gaan wonen, was geen moeilijke. Ik wilde bij Hakim zijn en dit was ervoor nodig. Dat betekent niet dat het altijd makkelijk is. Natuurlijk mis ik mijn familie en vrienden. Maar je groeit ervan als je buiten je comfortzone gaat. Dus ik ben altijd weer blij als ik mezelf een bepaalde kant op heb gepusht. Ik vind nieuwe dingen proberen misschien wel net zo spannend als ieder ander, maar voor mij is iets eng vinden geen reden om het niet te doen.”

Verrijken

“Alleen maar aan het werk zijn, staat voor mij niet gelijk aan leren. In een musical dans je elke dag, maar je doet ook elke dag hetzelfde en daarbij train je steeds dezelfde spieren. Terwijl je ook andere spieren moet trainen om te zorgen dat je alle technieken blijft beheersen. Zo is het met je hersenen ook, die moet je net zo goed blijven trainen. Daarom doe ik elk jaar weer nieuwe dingen die me verrijken in mijn werkveld: workshops, coachingsessies et cetera. Dingen veranderen, er komen nieuwe technieken bij en ik wil steeds opnieuw bekijken wat voor mij werkt. Ik denk dat iedereen dat zou moeten doen, ongeacht in welke branche je werkt. Dat houdt het leuk.”

“Ik zou wel over de hele wereld willen werken! In Amerika doe ik al wat modellenwerk, dat is leuk voor erbij. Maar ik zou het helemaal vet vinden als ik in een Amerikaanse serie of filmproductie mag spelen. Eentje van Oprah Winfrey bijvoorbeeld. Ik wil vooral ook álles blijven doen, want ik krijg van zingen, dansen, spelen en presenteren enorm veel energie. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit voor één van die dingen zou moeten kiezen.”